Hydrocultuur is een methode om grote hoeveelheden gewassen binnen te kweken op een halfautomatische manier. Hydroponische technologie voedt planten zonder aarde door voedingsstoffen toe te dienen via water, waardoor efficiënte groei wordt bevorderd in inerte mediums of de oplossing zelf. Gecontroleerde omgevingen, zoals kassen, optimaliseren temperatuur, licht en vochtigheid. Automatisering zorgt voor een nauwkeurige toediening van voedingsstoffen, wat de gezondheid van planten verbetert.

Het gebruik van deze methode heeft veel voordelen ten opzichte van traditionele landbouw en fabriekslandbouw. Omdat de planten binnenshuis worden gekweekt, verstoren we de ecologie niet om onze gewassen te kweken. Deze gewassen worden gewoon in gebouwen gekweekt, die zich dichtbij of zelfs in de stad kunnen bevinden, waardoor er veel kan worden bespaard op transport. De opbrengst van veel planten is ook hoger per vierkante meter in hydrocultuursystemen, wat leidt tot een grotere ruimte-efficiëntie. In een meta-overzicht van hydroponische studies ontdekten Payton et al. 2022 dat 17 van de twintig verschillende soorten fruit of groenten op een meer ruimte-efficiënte manier konden worden gekweekt dan in hun stedelijke tegenhangers. Dit alles terwijl er ongeveer 90% minder water wordt gebruikt, een bron die in de komende decennia van cruciaal belang zal worden (Barbosa et al. 2015). Omdat deze planten binnenshuis staan, is er het extra voordeel dat ze beschermd zijn tegen extreme weersomstandigheden, waardoor een consistente en voorspelbare opbrengst en een nauwkeurige planning mogelijk zijn.

Dit onderstreept de duidelijke behoefte aan regimeverandering, gebaseerd op de hierboven genoemde problemen die door hydrocultuur worden opgelost.





Op dit moment kunnen hydrocultuursystemen sla produceren en verkopen die ongeveer 40% duurder is dan sla die op een traditionele agrarische manier wordt gekweekt (Barbosa). Dit betekent dat welk bedrijf deze nieuwe technologie ook wil gebruiken, extra onderzoek moet doen. En de opstartkosten zijn aanzienlijk - de geschatte kosten van een nieuwe hydrocultuurboerderij zijn $89.653,66 (Sousa et al. 2019).





Honger is een collectief actieprobleem, want hoewel het niet in lijn is met mijn persoonlijke prikkels om iedereen die honger heeft te voeden (ik kan het me noch in economische noch in tijdelijke middelen veroorloven), betaal ik wel een prijs voor andere mensen die ondervoed zijn. Het voeden van de leden van een gemeenschap maakt de gemeenschap veiliger (omdat alleen de echt wanhopigen gevaarlijke misdaden plegen), welvarender (omdat voedsel zorgt voor een verhoogde cognitieve ontwikkeling) en stabieler. Dus hoewel ik dit probleem niet alleen kan oplossen, zou de samenleving er wel bij varen als we allemaal samenwerken en de hongerigen te eten geven. Dit wordt bevestigd door een grootschalig onderzoek naar investeringen in voedselbonnen in de VS, met als conclusie dat ontvangers van voedselbonnen (een sociaal vangnet in de VS dat voedselhulp geeft aan behoeftigen) uiteindelijk beter betaalde banen, hogere testscores en lagere misdaadcijfers hadden dan hun leeftijdsgenoten in vergelijkbare economische omstandigheden die geen voedselbonnen kregen. Over het geheel genomen was de marginale marginale waarde van het investeren in voedselbonnen $56, wat betekent dat elke dollar die in voedselbonnenprojecten werd geïnvesteerd $56 teruggaf aan de economie (Bailey et al. 2020).

Kunnen we twee vliegen in één klap slaan en tegelijkertijd de collectieve actieproblemen van honger en technologische investeringen oplossen? Er is een manier, die de "publieke optie" wordt genoemd. Een publieke optie is een door de overheid beheerd programma dat uit twee delen bestaat:

1) Een publieke optie garandeert toegang tot belangrijke diensten tegen een vaste prijs.

2) Een publieke optie bestaat naast een private voorziening van dezelfde dienst.

Als we het op deze manier bekijken, herkennen we veel publieke opties in onze samenleving, die een overvloed aan behoeften vervullen: universele gezondheidszorg, de post, DeutschBahn en pensioenplannen zijn allemaal voorbeelden van zeer populaire publieke opties.

Ik stel dat de staat de technologische investerings- en hongerproblemen van collectieve actie moet oplossen door een publieke optie van voedsel op basis van hydrocultuur te creëren. Op deze manier wordt het risico van investeren in een nieuwe technologie geaggregeerd, wordt de toegang tot voedsel gegarandeerd voor het publiek en wordt de keuzevrijheid gerespecteerd en gehandhaafd. Hoe zou deze publieke optie eruit zien?





Geïnspireerd door de massale MVPF van investeringen in publieke voedselprogramma's, stel ik dat de publieke optie de vorm zou moeten aannemen van een publieke kantine, waarin al het voedsel wordt verbouwd in een hydrocultuurboerderij en gratis wordt verstrekt aan burgers. Hoewel de voordelen enorm zijn, wat zijn de kosten van zo'n programma?

Ik bereken de kosten op basis van de volgende idealisaties:

- Een persoon heeft 2000 calorieën per dag nodig

- We voeden de hele bevolking van Aken (~250.000 mensen) elke dag, 365 dagen per jaar

- Soja is het enige gewas dat wordt geteeld en geoogst in onze hydrocultuurboerderij





Deze berekeningen zijn ruw, maar ze zouden ons op een idee moeten brengen van de kosten (infrastructuurruimte in termen van euro's en i) die aan een dergelijk project moeten worden besteed. In feite zal het werkelijke bedrag dat nodig is voor de stad Aken veel lager zijn, omdat we ervan uitgaan dat de hele bevolking al haar calorieën uit deze inspanning haalt. Nogmaals, een publieke optie is bedoeld om toegang tot een goed of dienst te garanderen, niet om het te vervangen - iedereen zal vrij zijn om te kiezen (en zal dat waarschijnlijk ook doen) om uit eten te gaan in hun favoriete restaurant of te genieten van een zelfbereide maaltijd.





Laten we nu de relevante cijfers doornemen:





Hoeveel calorieën eet Aken per jaar?

Een mens moet 2000 calorieën per dag eten

365 dagen per jaar

2000 x 365 dagen per jaar = 730.000

Bevolking Aken: 250.000

730.000 x 250.000 = 182.500.000.000 calorieën

Sojabonen groeistatistieken (bron: De Bruin, J. L., & Pedersen, P. 2009)

90 dagen tot oogst

400 gram / vierkante meter

420 calorieën / 100g

Hoeveel ruimte is er nodig?

400 gram / vierkante meter

1,6 kg / vierkante meter y

1600 x 420 = 672000 calorieën / m² y

182.500.000.000 / 672000 = 271.577,38 m²





Er is dus ongeveer 271.577 vierkante meter nodig om Aken te voeden. Om dit in perspectief te plaatsen: een Amazone-magazijn is ongeveer 243,84 vierkante meter groot.